27 Φεβ 2004

Ενέργεια. Η Πράσινη Προσέγγιση.

1ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας, 2005, ΑΡΘΡΑ Σχόλια κλειστά

Απόστολος Ι. Μαρούλης*, Κωνσταντίνα Χατζηαντωνίου Μαρούλη, Επταμηνιτάκης Θεόδωρος, Θεοδώρου Δήμητρα, Ντρέλιας Παναγιώτης

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Χημείας

ΠΡΑΣΙΝΗ ΧΗΜΕΙΑ και ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ. 1ο Πανελλήνιο Συμπόσιο

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Εδώ και αρκετές δεκαετίες, πολλοί επιστήμονες άρχισαν να επισημαίνουν τις επιπτώσεις της ανεξέλεγκτης “ανάπτυξης” του ανθρώπου, εις βάρος του περιβάλλοντος , αλλά και της υγείας του. Σήμερα, οι προειδοποιήσεις αυτές έχουν πάρει διαστάσεις παγκόσμιου συναγερμού, τον οποίο πρώτα από όλους σημαίνει ο ίδιος ο πλανήτης.

Παρά το γεγονός ότι είναι πλέον γνωστά σε όλους τα αίτια και οι συνέπειες των ανθρωπογενών περιβαλλοντικών προβλημάτων, οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το θέμα ως υπόθεση των “ειδικών”, χημικών, βιολόγων, οικονομολόγων κ.ά.. Αδυνατεί ο σύγχρονος άνθρωπος, παρά τον πλούτο των γνώσεών του, να συνειδητοποιήσει ότι ο πλανήτης δεν είναι απέραντος, αλλά είναι ένα μικρό και με πολύ ευαίσθητες ισορροπίες “σπίτι”, του οποίου κάτοικοι και διαχειριστές είναι όλοι οι άνθρωποι μαζί, αλλά και ο καθένας χωριστά.

Κάποια σημεία, στα οποία πρέπει να σταθεί κανείς σήμερα, προκειμένου να διαπιστώσει με ποια φιλοσοφία οφείλει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, είναι :

  • ο άνθρωπος δεν έφτιαξε τον κόσμο, συνεπώς δεν τον γνωρίζει, και άρα δε μπορεί να “κυριαρχήσει” σε αυτόν, παρά μόνο να τον καταστρέψει, εάν συνεχίσει να συμπεριφέρεται εγωκεντρικά και άπληστα.
  • ο άνθρωπος παρουσιάστηκε ως είδος στον πλανήτη μόνο κατά τη διάρκεια του τελευταίου 0.03% της “έμβιας περιόδου” της Γης. Είναι λοιπόν φρικτό να θεωρεί πως είναι το πλέον σημαντικό είδος.
  • το ανθρώπινο είδος δεν είναι απαραίτητο για την επιβίωση των υπολοίπων. Ίσως μάλιστα η απουσία του να ευνοούσε την υγιή ανάπτυξη του περιβάλλοντος.
  • ο άνθρωπος, αν και “έξυπνο ον”, για πολλούς αιώνες είχε, και εξακολουθεί να έχει, την εντύπωση ότι η φύση υπάρχει, για να τον εξυπηρετεί. Στήριζε μάλιστα αυτή του την ψευδαίσθηση και στην παρερμηνεία διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων, όπως π.χ. στο Χριστιανισμό, όπου ο Θεός παρουσιάζεται να δίνει εντολή στους πρωτόπλαστους “…και κατακυριεύσατε της γης” (Γένεσις, 1, 27, 29).

Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος οφείλει να προστατεύσει το περιβάλλον, διότι διαφορετικά όλες οι δραστηριότητές του θα λειτουργήσουν στο μέλλον εις βάρος του. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος ως ηθικό ον (με ή χωρίς την υποστήριξη θρησκευτικών πεποιθήσεων), οφείλει να σεβαστεί και να  προστατεύσει ο,τιδήποτε υπάρχει γύρω του. Άλλωστε ηθικά δεν έχει καμία προτεραιότητα ως προς το περιβάλλον του. Πάντως, είτε το θέμα αντιμετωπιστεί ανθρωποκεντρικά, είτε από τη βαθύτερη ηθική του πλευρά, το συμπέρασμα παραμένει κοινό.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Comments are closed.
Πράσινη Χημεία - Green Chemistry