Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Χημείας

2ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας, 2007

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Χημείας, Θεσσαλονίκης, Ελλάς

2ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Στην παρούσα εργασία παρουσιάζεται ένα σημαντικό εργαλείο της πράσινης χημείας, η εκτίμηση κύκλου ζωής (Life Cycle Assessment, LCA). Οι πρώτες σχετικές μελέτες τοποθετούνται στη δεκαετία του ’70. H LCA είναι μια σχετικά σύγχρονη και ακόμα υπό εξέλιξη μέθοδος, που δημιουργήθηκε για να συμβάλλει στην πρόληψη ή ακόμα και στην εξάλειψη των περιβαλλοντικών προβλημάτων που δημιουργούνται κατά την παραγωγή των προϊόντων.

Η εκτίμηση κύκλου ζωής είναι μια μελέτη, που όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, εξετάζει ένα προϊόν από τον «λίκνο έως τον τάφο», δηλαδή από την συλλογή πρώτων υλών για την παραγωγή ενός προϊόντος, έως την τελική διάθεση και απόθεση των αποβλήτων. Η εκτίμηση κύκλου ζωής επιτρέπει την αποτίμηση όλων των περιβαλλοντικών προβλημάτων που απορρέουν απ’ όλα τα στάδια ζωής ενός προϊόντος.

Η LCA περιλαμβάνει τέσσερα στάδια. Κατά το πρώτο στάδιο, που ονομάζεται προσδιορισμός του σκοπού και του στόχου, προσδιορίζονται τα όρια του συστήματος και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις από την διαδικασία. Στο δεύτερο στάδιο, που είναι η απογραφή, προσδιορίζεται και ποσοτικοποιείται η ενέργεια, τα απόβλητα και τα υλικά που χρησιμοποιούνται. Στη συνέχεια, στο τρίτο στάδιο, που λέγεται εκτίμηση των επιπτώσεων, εκτιμούνται οι επιπτώσεις στον άνθρωπο και στο περιβάλλον. Τελικά στο τέταρτο στάδιο, που ονομάζεται ερμηνεία των αποτελεσμάτων, πραγματεύεται την αποτίμηση των αποτελεσμάτων και την εκτίμηση των επιπτώσεων.

Η ανάλυση έχει ως στόχο την επιλογή του κατάλληλου προϊόντος και της καλύτερης και λιγότερο βλαβερής διαδικασίας για το περιβάλλον, ώστε τελικά να καταλήγει αυτό στην απόκτηση του οικολογικού σήματος, eco label.

Λέξεις κλειδιά: Εκτίμηση κύκλου ζωής, LCA, Περιβαλλοντική διαχείριση.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Χημείας

2ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η χημεία είναι ουσιαστική, πρακτική επιστήμη με κοινωνικές επιπτώσεις και προεκτάσεις και επομένως είναι ιδιαίτερα σημαντικό να συνδέεται η διδασκαλία της με ζητήματα της καθημερινότητας. Η παρουσίαση των θεμάτων μέσα από το πρίσμα της Πράσινης Χημείας «προπαγανδίζει» πρακτική και γενικότερη στάση ζωής που αποσκοπούν στην προστασία της υγείας και ασφάλειας των ανθρώπων, που τώρα φιλοξενούνται στη Γη, αλλά και αυτών που πρόκειται να γεννηθούν.

Με τα πειράματα της εργασίας μελετώνται αντιδράσεις εξουδετέρωσης και οξειδοαναγωγής, με βάση καθημερινά, υπαρκτά φυσικοχημικά φαινόμενα που εξελίσσονται στο περιβάλλον. Κατανοείται το φαινόμενο σχηματισμού της όξινης βροχής και συζητούνται οι συνέπειες και επιπτώσεις του. Αναδεικνύονται τα πλεονεκτήματα των καθαρών «πράσινων» καυσίμων όπως η βιοαιθανόλη.

Δίνεται αφορμή για συζήτηση και προβληματισμούς σχετικά με το πως μπορεί και πρέπει να ενεργεί κάθε άτομο, με ατομική ευθύνη, ώστε να συμβάλλει στον περιορισμό των προβλημάτων και στην αρμονικότερη συμβίωση του ανθρώπου με το περιβάλλον του. Την κριτική για τις ευθύνες των άλλων (του κράτους, των κυβερνήσεων, της ελλιπούς νομοθεσίας, των «κακών» βιομηχάνων κ.λπ.) πρέπει να ακολουθεί η αυτοκριτική, για το πώς συμπεριφέρεται κάθε άτομο στον χώρο που δραστηριοποιείται, και να μη παραβλέπεται η ατομική ευθύνη.

«Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Άμα δεν σωθεί εγώ θα φταίω» (Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική)

Οι πειραματικές διατάξεις είναι απλές και μπορεί να συναρμολογηθούν εύκολα με υλικά που υπάρχουν σε όλα τα εργαστήρια. Τα αντιδραστήρια που χρησιμοποιούνται για την ταυτοποίηση των ρύπων είναι ευρείας εργαστηριακής χρήσης. Τα πειράματα δεν παρουσιάζουν αυξημένη επικινδυνότητα εφόσον τηρηθούν στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας. Επιπλέον δεν είναι χρονοβόρα και δίνουν παρατηρήσιμα αποτελέσματα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Χημείας

2ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας, 2007

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στην εποχή του υπερ-καταναλωτισμού και της ραγδαίας αύξησης των πληθυσμών, το πρόβλημα της διάθεσης των αποβλήτων μοιάζει πιο απειλητικό από ποτέ. Η ανακύκλωση φαίνεται ως η ιδανικότερη λύση. Στην παρούσα επισκόπηση επιχειρείται η μελέτη της σύστασης των υλικών που τα καθιστούν ανακυκλώσιμα ή μη και οι διαδικασίες ανακύκλωσης με έμφαση σε μεθόδους και αντιδραστήρια φιλικά προς το περιβάλλον. Θα μελετηθεί δηλαδή η χημεία της ανακύκλωσης.

Η ανακύκλωση είναι η διαδικασία επαναφοράς των υλικών στον φυσικό και οικονομικό κύκλο, με κατάλληλη επεξεργασία τους. Διαφοροποιείται από την επανάχρηση.

Οι στόχοι και τα οφέλη της επανάχρησης συνοψίζονται : στην εξοικονόμηση ενέργειας, πρώτων υλών και συναλλάγματος, στην επιμήκυνση του κύκλου ζωής των προϊόντων και στην αποφόρτιση του περιβάλλοντος από τοξικά απόβλητα.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Τμήμα Χημείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

2ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας, 2007

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Γιατί εργαστήριο;

Όλες οι θεωρίες οι σχετικές με τη διδακτική των Φυσικών Επιστημών γενικά και της Χημείας ειδικότερα, παρά τις χαώδεις πολλές φορές διαφορές που παρουσιάζουν σε διάφορα επίπεδα, επιστημολογικό, φιλοσοφικό, κοινωνικό κλπ, εμφανίζονται να συμφωνούν στην αναγκαιότητα της αλληλεπίδρασης των μαθητών με το υλικό του γνωστικού αντικειμένου. Εν ολίγοις θεωρούν ιδιαίτερα σημαντική τη συνεισφορά της εργαστηριακής ενασχόλησης των μαθητών, στην επίτευξη των μαθησιακών στόχων. Η άποψη οτι η διδασκαλία της Χημείας είναι συνδεδεμένη αναπόσπαστα με το πείραμα, δεν είναι καινούργια, κάτι που αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα πρώτα εγχειρίδια Χημείας, είχαν τον τίτλο «Πειραματική Χημεία». Η ραγδαία ανάπτυξη της θεωρητικής Χημείας, καθώς και συγκεκριμένες αλλαγές στην κατεύθυνση της Εκπαίδευσης, αποτέλεσαν τη βασική αιτία της εξάλειψης του όρου Πειραματική. Παρ’ όλα αυτά η Χημεία δεν πρέπει να αποκοπεί από τις πειραματικές της ρίζες, γιατί ακόμα και σήμερα αυτές είναι που στηρίζουν το όλο οικοδόμημα της.

Επιγραμματικά, ορισμένοι από τους στόχους που μπορούν να επιτευχθούν με την εργαστηριακή εξάσκηση είναι:

• Η κατανόηση της επιστημονικής μεθόδου

• Η γνωριμία με βασικές εργαστηριακές μεθόδους και τεχνικές

• Η ανάπτυξη εργαστηριακών δεξιοτήτων

• Η αποσαφήνιση δύσκολων θεωρητικών εννοιών

• Η ενίσχυση της αίσθησης του πραγματισμού της Χημείας

• Η ενίσχυση του συνεργατικού τρόπου εργασίας

Τα τελευταία χρόνια υιοθετήθηκε από αρκετούς χημικούς η χρήση προσομοιώσεων πειραμάτων στον ηλεκτρονικό υπολογιστή με το επιχείρημα οτι αυτά είναι πιο ασφαλή και δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον. Παρά την αναμφισβήτητη χρησιμότητα μιας τέτοιας εφαρμογής σε περιπτώσεις που η εργαστηριακή άσκηση είναι για πρακτικούς λόγους αδύνατη, αυτή δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να προσφέρει στους μαθητές, τα ίδια οφέλη με το πραγματικό εργαστήριο. Όσον αφορά στο θέμα της επικινδυνότητας του χημικού εργαστηρίου και της ρύπανσης του περιβάλλοντος που αυτό μπορεί να προκαλέσει, η απάντηση βρίσκεται στο σχεδιασμό «πράσινων» εργαστηρίων.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Χημείας

2ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας, 2007

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το υπέρθερμο και υπερκρίσιμο νερό αποτελούν τα τελευταία κυρίως χρόνια αντικείμενο εντόνου επιστημονικού ενδιαφέροντος καθώς υπόσχονται νέες φιλικές προς το περιβάλλον τεχνολογίες.

Στην παρούσα εργασία παρουσιάζονται οι φυσικοχημικές ιδιότητες του υπερθέρμου και του υπερκρισίμου νερού, η δυνατότητα χρήσης τους ως εκχυλιστικά μέσα και τέλος η σύγκριση των εκχυλίσεων με υπέρθερμο ή υπερκρίσιμο νερό (SWE) με τις συμβατικές μεθόδους εκχύλισης (απόσταξη με υδρατμούς, μέθοδος Soxhlet).

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Χημείας

2ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας, 2007

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στην παρούσα εργασία παρουσιάζεται μια νέα, καινοτόμος χημική ένωση, το τετρανάτριο άλας του ιμινοδιηλεκτρικού οξέος, ένα χηλικό αντιδραστήριο, που δρα ως αποσκληρυντικό του νερού, παρεμποδίζοντας τις ανεπιθύμητες δράσεις των μετάλλων. Η ένωση αυτή αποτελεί μια εναλλακτική λύση προς αντικατάσταση των συμβατικών χηλικών αντιδραστηρίων που χρησιμοποιούνται ευρέως. Βασικό πλεονέκτημα της ένωσης αυτής αποτελεί το γεγονός, ότι είναι φιλική προς το περιβάλλον καθώς μπορεί να βιοαποικοδομηθεί πολύ εύκολα.

Για την καλύτερη κατανόηση του τρόπου δράσης του τετρανατρίου άλατος του ιμινοδιηλεκτρικού οξέος προτείνονται τέσσερα απλά πειράματα, που μπορούν να πραγματοποιηθούν γρήγορα και εύκολα ακόμη και στο σχολικό εργαστήριο.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Χημείας

2ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας, 2007

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στην σύγχρονη κοινωνία ολοένα και πιο επιτακτική καθίσταται η ανάγκη εφαρμογής της Πράσινης Χημείας σε όλα τα επίπεδα της επιστήμης της Χημείας: στην βασική και εφαρμοσμένη έρευνα, στην παραγωγή και στην εκπαίδευση. Οι θετικές επιστήμες παρά τον ορθολογισμό τους κάνουν λάθη. Είναι λοιπόν απαραίτητος ο επανασχεδιασμός της Χημείας υπό το πρίσμα και το πνεύμα της Πράσινης Χημείας, που στοχεύει στην εφαρμογή κανόνων που ελαττώνουν ή αποκλείουν τη χρήση και τη δημιουργία βλαπτικών ουσιών κατά την σχεδίαση, παραγωγή και χρήση των χημικών προϊόντων. (EPA). Στην Πράσινη Χημεία έχουν ήδη γίνει μεγάλα βήματα και είναι δίκαιο για την επιστήμη που υπηρετούμε, το γενικό κοινό να κατανοήσει ότι η Χημεία δεν είναι ο κακός δράκος που καταστρέφει την υγεία μας και το περιβάλλον. Είναι λοιπόν σημαντικό μέσω όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης να αποκτήσουμε ενημερωμένους πολίτες. Στο 1^ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας που έγινε στην Αθήνα το 2003 παρουσιάσαμε την Πράσινη Προσέγγιση στην Χημική Εκπαίδευση (Εκπαιδευτικές Προοπτικές της Πράσινης Χημείας, χώρες που δραστηριοποιούνται στην Πράσινη Χημεία, ανάπτυξη εκπαιδευτικού υλικού στις Η.Π.Α., βιβλιογραφία της Πράσινης Χημείας, μοντέλα διδασκαλίας της Πράσινης Χημείας, προτάσεις για την εμπέδωση της Πράσινης Χημείας κ.α.). Στο 2^ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας θα παρουσιάσουμε το σύνολο των δραστηριοτήτων Πράσινης Χημείας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η Πράσινη Χημεία διδάσκεται στο Α.Π.Θ. από το 1999 σε μεταπτυχιακό κυρίως επίπεδο. Σε προπτυχιακό επίπεδο μόνο στο εργαστήριο οργανικής Χημείας, έχουν εισαχθεί τέσσερις πειραματικές ασκήσεις.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Τμήμα Χημείας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

2ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας, 2007

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η παρατήρηση και το πείραμα αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της διδασκαλίας της Χημείας. Η ανάγκη για υγιεινή και ασφάλεια στους χώρους εργασίας είναι πρωταρχικής σημασίας για οποιοδήποτε εργαστήριο, καθώς ποικίλοι κίνδυνοι που σχετίζονται με την ασφάλεια των εργαζομένων και απειλούν την σωματική ακεραιότητά τους, εγκυμονούν κάθε στιγμή. Η εξάλειψη των κινδύνων είναι πρακτικά αδύνατη. Στη δεοντολογία όμως της πρόληψης ατυχημάτων ο καλύτερος τρόπος εξασφάλισης συνθηκών υγείας και ασφαλείας είναι ο μελετημένος σχεδιασμός και η μεθοδική πρόνοια, παρά η εκ των υστέρων αντιμετώπισή τους. Προκειμένου να αποτραπεί η έκθεση στις επιβλαβείς χημικές ουσίες, χρησιμοποιούμε τα εργαστηριακά γάντια. Ένα κατάλληλο προστατευτικό εργαστηριακό γάντι πρέπει να εμποδίζει τη χρησιμοποιούμενη ουσία, να έρθει σε επαφή με το δέρμα. Λανθασμένη επιλογή εργαστηριακών γαντιών κατά τη διεξαγωγή πειραμάτων με τοξικές ουσίες μπορεί να αποβεί μοιραία, όπως αποδεικνύεται από τον τραγικό θάνατο της Karen Wetterhahn (Dartmouth College, ΗΠΑ, 1996). Πρέπει να επισημανθεί ότι κανένα γάντι δεν παρέχει προστασία από όλες τις χημικές ουσίες. Ακατάλληλη επιλογή γαντιών μπορεί να οδηγήσει στην έκθεση των εργαζομένων σε χημικά αντιδραστήρια.

Τα πιο δημοφιλή εργαστηριακά γάντια είναι τα γάντια latex (φυσικό καουτσούκ) και νιτριλίου, τα οποία χρησιμοποιούνται ευρύτατα σε πειράματα ρουτίνας. Στην αγορά υπάρχει μεγάλη ποικιλία γαντιών τα οποία είναι κατασκευασμένα από φυσικά ή και συνθετικά υλικά, όπως το φυσικό καουτσούκ (2-μεθυλο-1,3 βουταδιένιο, γνωστό ως ισοπρένιο), το νεοπρένιο (πολυχλωροπρένιο), το βουτύλιο, το πολυβίνυλο χλωρίδιο (PVC), η πολυβινυλική αλκοόλη (PVA), το νιτρίλιο (συμπολυμερές του ακρυλονιτριλίου και του 1,4-βουταδιενίου, 1:2), καθώς

επίσης και ποικίλα μίγματα των παραπάνω μονομερών. Κάθε κατηγορία έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα τα οποία πρέπει να λαμβάνονται προσεκτικά υπόψη πριν από κάθε χρήση.

Τα πειράματα που σχεδιάσαμε και εκτελέσαμε για να δείξουμε πόσο απαραίτητη είναι η πρόληψη και η σωστή επιλογή των κατάλληλων μέσων προστασίας του δέρματος καταδεικνύουν ότι κανένα εργαστηριακό γάντι δεν αποτελεί πανάκεια, αλλά είναι απαραίτητη η προσεκτική επιλογή τους όταν πρόκειται να εργαστούμε με χημικές ενώσεις. Συγκεκριμένα εξετάσαμε πόσο αποτελεσματικά μας προστατεύουν εργαστηριακά γάντια τύπου latex, PVC και νιτριλίου έναντι μιας κατηγορίας χημικών ενώσεων, που χρησιμοποιούνται κατά κόρον στο χημικό εργαστήριο. Οι χημικές ενώσεις που διαπερνούν τα γάντια ανιχνεύονται μέσω γνωστών χημικών αντιδράσεων ταυτοποίησης είτε μέσω τεχνικών ανίχνευσης που χρησιμοποιούνται στη χημεία.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Α.Ι. Μαρούλης, Κ. Χατζηαντωνίου, Σ.Ι. Παταρούδη, Μ. Μπατσίλα

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Χημείας

2ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Πράσινης Χημείας, 2007

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η Χημεία και η χημική βιομηχανία αναπτύχθηκαν με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια, ανεβάζοντας έτσι το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων. Μια πολύ σημαντική επίπτωση της έντονης βιομηχανικής δραστηριότητας, της αλόγιστης χρήσης των φυσικών πόρων, της παραγωγής και κατανάλωσης ολοένα και περισσότερων προϊόντων είναι η ποιοτική υποβάθμιση του περιβάλλοντος μας (αέρας, νερό, έδαφος). Κατέστη λοιπόν αναγκαία η αναζήτηση μιας νέας προσέγγισης που να επιτρέπει την επίλυση των υπαρχόντων περιβαλλοντικών προβλημάτων ρύπανσης, χωρίς όμως να δημιουργούνται καινούρια.

Η Πράσινη Χημεία στοχεύει στην πρόληψη της ρύπανσης, στην προστασία της υγείας των ανθρώπων και την αποτροπή της καταστροφής του περιβάλλοντος. Είναι συνεπώς επιβεβλημένη η ανάπτυξη και η χρήση μεθόδων αντιρρύπανσης ώστε τα απόβλητα που αποτίθενται στο περιβάλλον να είναι κατά το δυνατόν ακίνδυνα. Ιδιαίτερα ενθαρρυντική είναι η ανάπτυξη και εφαρμογή τα τελευταία χρόνια καθαρών μεθόδων, πράσινων μεθόδων αντιρρύπανσης (φιλικών προς το περιβάλλον) οι οποίες διέπονται απο τις Αρχές της Πράσινης Χημείας, χρησιμοποιούν ασφαλέστερους διαλύτες, αντιδραστήρια και βοηθητικά μέσα καθώς και ανανεώσιμες πρώτες ύλες όπου αυτό είναι δυνατό.

Στην παρούσα εργασία θα παρουσιαστούν μέθοδοι οξείδωσης ρύπων τόσο με συμβατικές, όσο και με καθαρές μεθόδους. Τα πλεονεκτήματα των καθαρών μεθόδων έναντι των συμβατικών είναι οφθαλμοφανή και θα πρέπει να ενθαρρύνεται η χρήση τους όπου είναι εφικτή.

Οξείδωση καλείται η αύξηση του αριθμού οξείδωσης ατόμου σαν αποτέλεσμα της μεταφοράς ηλεκτρονίων σε άλλες ενώσεις ή στοιχεία, τα οποία ανάγωνται. Οι δύο δράσεις τελούνται πάντοτε μαζί, δηλαδή δεν είναι δυνατόν να υφίσταται οξείδωση χωρίς αναγωγή και αντίστροφα γι’ αυτό ονομάζονται συνήθως αντιδράσεις οξειδοαναγωγής. Οι αντιδράσεις οξειδοαναγωγής μπορεί να λαμβάνουν χώρα στην υγρή (υδατική ή οργανική) ή στην αέρια φάση και οι ενώσεις που παίρνουν μέρος να είναι είτε οργανικές είτε ανόργανες. Η οξείδωση χημικών ενώσεων χρησιμοποιείται ευρέως για την κατεργασία αποβλήτων, νερού και αστικών λυμάτων. Κατά τις κατεργασίες αυτές, διασπώνται οι ρύποι που πιθανόν υπάρχουν με οξείδωσή τους σε άπλούστερες ενώσεις. Η ιδανικότερη περίπτωση είναι οι ρύποι να μετατρέπονται σε διοξείδιο του άνθρακα, νερό και άλλες μη τοξικές, ανόργανες ενώσεις. Ορισμένα από τα κυριότερα οξειδωτικά μέσα που χρησιμοποιούνται είναι:

• Αέριο χλώριο και υποχλωριώδη άλατα
• Διοξείδιο του χλωρίου
• Υπεροξείδιο του υδρογόνου
• Υπερμαγγανικό κάλιο
• Οξυγόνο
• Όζον
• Ρίζα υδροξυλίου (από οξείδωση με υπερήχους)
• Υπεριώδης Ακτινοβολία

Στην εργασία μας θα ασχοληθούμε αφενός μεν με μια πράσινη μέθοδο οξείδωσης και αφετέρου με μια συμβατική.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.