Πράσινη Χημεία. Καθημερινή ζωή & Εκπαίδευση, ΔΙΧΗΝΕΤ » ΜΟΝΟΓΡΑΦΙΕΣ

Δίκταμο-Τσάι του βουνού-Χαμομήλι-Ραδίκι-Σπιρουλίνα.

admin - D. Giannakoudakis — Fri, 28 Sep 2012 23:06:36 +0000

Αγορίτσα Σχιζοδήμου, Δημήτριος Σιούλας

Επιβλέπουσα Καθηγήτρια: Χατζηαντωνίου-Μαρούλη Κωνσταντίνα

ΔΙΧΗΝΕΤ 2012

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Στην παρούσα εργασία περιγράφεται η χρήση των βοτάνων ως φάρμακων από την αρχαιότητα έως σήμερα. Τονίζεται ιδιαίτερα η σχέση τους με την Ελλάδα, η οποία λόγω των ιδιαιτέρων κλιματολογικών και εδαφομορφολογικών χαρακτηριστικών της είναι μία από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο σε χλωρίδα.

Στη συνέχεια περιγράφονται τα χαρακτηριστικά, οι ιδιότητες και οι χρήσεις πέντε βοτάνων. Συγκεκριμένα περιγράφονται το δίκταμο, το τσάι του βουνού, το χαμομήλι, το ραδίκι και η σπιρουλίνα. Τα τέσσερα πρώτα είναι αυτοφυή είδη της Ελληνικής χλωρίδας και μάλιστα το Δίκταμο είναι και ενδημικό είδος. Η σπιρουλίνα δεν είναι αυτοφυές είδος, αλλά η καλλιέργειά της ευνοείται από τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας και σήμερα η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που παράγει πιστοποιημένη βιολογική σπιρουλίνα. Η μονάδα παραγωγής της βρίσκεται στη Νιγρίτα Σερρών και είναι ο επίσημος προμηθευτής της ΝΑSA.

Τέλος στο παράρτημα της εργασίας αυτής δίνονται τα εξώφυλλα διαφόρων μονογραφιών με θέμα τα θεραπευτικά βότανα.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Το Κρασί.

admin - D. Giannakoudakis — Wed, 26 Sep 2012 06:44:03 +0000

Αναστασοπούλου Χριστίνα, Σαββίδου Ειρήνη

Επιβλέπουσα Καθηγήτρια: Χατζηαντωνίου-Μαρούλη Κωνσταντίνα

ΔΙΧΗΝΕΤ 2012

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Στην εισαγωγή της εργασίας αυτής αναφέρονται οι αρχές της Πράσινης Χημείας και στο 2ο κεφάλαιο ακολουθεί μια ιστορική αναδρομή ώστε να γνωρίσουμε την πορεία της αμπελουργίας και της οινοποίησης σε βάθος χρόνων.

Η διαδικασία παραγωγής του οίνου αλλά και πολλές πράσινες εφαρμογές στην αμπελουργία και την οινοποίηση αναλύονται διεξοδικά στο 3ο κεφάλαιο και στο 4ο κεφάλαιο ακολουθεί η χημική ανάλυση του οίνου.

Στο 5ο κεφάλαιο αναφέρονται τα απόβλητα και τα δευτερεύοντα προϊόντα που προκύπτουν στις διάφορες φάσεις παραγωγής του οίνου, και περιγράφονται διεξοδικά οι πράσινες χρήσεις των αποβλήτων. Οι πολλαπλές ευεργετικές ιδιότητες του οίνου και των συστατικών του στην υγεία αλλά και την ομορφιά περιγράφονται στο 6ο κεφάλαιο.

Τέλος, στο κλείσιμο της εργασίας παρατίθεται ένα παράρτημα με πολλές πληροφορίες για το κρασί όπως το ρόλο του στον πολιτισμό μας και την ελληνική κουλτούρα, τις χρήσεις του στο μαγείρεμα, διάφοροι μύθοι και αλήθειες αλλά και ποιήματα για το κρασί.

« Οίνος ονομάζεται το προϊόν που παράγεται αποκλειστικά με την αλκοολική ζύμωση, ολική ή μερική, νωπών σταφυλιών, σπασμένων ή όχι, ή γλεύκους σταφυλιών ».

O.I.V. (Office International de la Vigne et du Vin, Διεθνές Γραφείο Οίνου και Αμπέλου)

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Κρόκος-Κοζάνης, Ιπποφαές, Αλάδανο.

admin - D. Giannakoudakis — Wed, 26 Sep 2012 03:57:21 +0000

Τσιώγκα Αικατερίνη

Επιβλέπουσα Καθηγήτρια: Χατζηαντωνίου-Μαρούλη Κωνσταντίνα

ΔΙΧΗΝΕΤ 2012

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα εργασία πραγματεύεται τρία αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά που φύονται και αυτοφύονται στην Ελλάδα (Κρόκος-Κοζάνης, Ιπποφαές, Αλάδανος ή Λάδανο).

Αναφέρονται ιστορικά στοιχεία για τα παραπάνω φυτά, αναφορές από την αρχαιότητα καθώς και οι χρήσεις τους στους αρχαίους χρόνους.

Στην παρούσα έρευνα γίνεται λόγος για τα χαρακτηριστικά μέρη του κάθε φυτού, την καλλιέργεια, τις συνθήκες στις οποίες ευδοκιμούν καθώς και οι τρόποι επεξεργασίας τους με σκοπό την κατανάλωση.

Τέλος, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στις χρήσεις των παραπάνω φυτών στη σύγχρονη εποχή και στις έρευνες που έχουν γίνει και αποδεικνύουν τις θεραπευτικές τους ιδιότητες.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Πράσινα Αντικαρκινικά Φάρμακα.

admin - D. Giannakoudakis — Tue, 25 Sep 2012 22:35:32 +0000

Κωστελίδου Θεοδώρα, Μητσίδης Γεώργιος

Επιβλέπουσα Καθηγήτρια: Χατζηαντωνίου-Μαρούλη Κωνσταντίνα

ΔΙΧΗΝΕΤ 2012

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελούν τα Πράσινα Αντικαρκινικά Φάρμακα. Βασικός στόχος μας ήταν να μελετηθεί η διεθνής και η ελληνική βιβλιογραφία, σχετικά με τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στις μεθόδους θεραπείας του καρκίνου, που αδιαμφισβήτητα αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αιτίες θανάτου παγκοσμίως. Οι μέθοδοι που μελετήθηκαν ήταν αρχικά οι συμβατικές, όπου αναλύθηκε η σύσταση των αντικαρκινικών φαρμάκων, που χρησιμοποιούνται ευρέως για την θεραπεία της νόσου. Επισημάνθηκε η τοξικότητα και οι καταστρεπτικές συνέπειες τους, τόσο για τον άνθρωπο, όσο και για το περιβάλλον. Κατόπιν μελετήθηκε η λύση που δίνει η Πράσινη Χημεία, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν μέθοδοι με περιορισμένη την χρήση χημικών ουσιών ή χημικές ουσίες, που δεν είναι τοξικές για τον ανθρώπινο οργανισμό, αλλά αντιθέτως ενδυναμώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα, ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στους πιθανούς κινδύνους και στην πιθανή αδυναμία των μηχανισμών επιδιόρθωσης των βλαβών της κυτταρικής αλυσίδας. Στην επιτυχία αυτών των μεθόδων, καθοριστικό ρόλο παίζουν παράγοντες, όπως είναι ο τρόπος ζωής και ο τρόπος διατροφής, οι οποίοι εξετάζονται για την θετική τους επίδραση τόσο στην πρόληψη, όσο και στην θεραπεία του καρκίνου.

Η εργασία αποτελείται από επτά κεφάλαια.

Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται μια σύντομη αναφορά στην Πράσινη Χημεία, στους στόχους της και τις Βασικές Αρχές της, με βάση τις οποίες θα πρέπει να παρασκευάζονται τα Πράσινα Αντικαρκινικά Φάρμακα.

Στο δεύτερο κεφάλαιο επιχειρείται μια σύντομη περιγραφή του καρκίνου, η οποία κατ’ αρχάς περιλαμβάνει μια ιστορική αναδρομή της νόσου. Στην συνέχεια εξετάζονται τα πιθανά αίτια της, που μπορεί να οφείλονται σε ατομικούς ή και σε εξωτερικούς παράγοντες και οι επιπτώσεις της, που από ότι αποδεικνύουν οι στατιστικές μελέτες είναι καταστροφικές. Τέλος, αναφέρεται μια από τις ταξινομήσεις των τύπων καρκίνου.

Στο τρίτο κεφάλαιο αναφέρονται όλοι οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται στην θεραπεία της νόσου, με σύντομο και συνοπτικό τρόπο. Και επειδή αυτές οι μέθοδοι συνήθως συνδέονται με φάρμακα, γίνεται και μια σύντομη αναφορά στις προκλινικές δοκιμασίες, στις φάσεις των κλινικών δοκιμών και στα πρωτόκολλα που τις διέπουν.

Σκοπός του τετάρτου κεφαλαίου είναι να αναλυθούν οι πιο βασικές αντικαρκινικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στα αντικαρκινικά φάρμακα. Δίνεται μεγάλη έμφαση στις δομές τους, στον τρόπο που γίνεται η σύνθεσή τους, καθώς και στα μειονεκτήματά τους, στα οποία περιλαμβάνονται η τοξικότητα ως προς τον άνθρωπο και ως προς το περιβάλλον, το υψηλό κόστος, η ρύπανση και η καταστροφή του περιβάλλοντος. Οι ουσίες που εξετάζονται είναι, τα Αλκαλοειδή της Βίνκα, η Ταξόλη, η Ποδοφυλλοτοξίνη, η Καμπτοθεκίνη, η Ιματινίβη και η Σισ-πλατίνη.

Στο πέμπτο κεφάλαιο, με αφορμή την ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας στον τομέα της Ιατρικής, της Βιολογίας και ειδικότερα της Γενετικής, αναφέρονται πιο εξελιγμένες μέθοδοι, με σκοπό την θεραπεία του καρκίνου. Μέθοδοι οι οποίες ακόμα εξελίσσονται και βρίσκονται στο επίκεντρο των επιστημονικών ερευνών, αλλά υπόσχονται πολλά οφέλη στο μέλλον σχετικά με την θεραπεία της νόσου.

Το έκτο κεφάλαιο περιλαμβάνει την ανάλυση των εναλλακτικών ή συμπληρωματικών μεθόδων αντιμετώπισης του καρκίνου, που αγκαλιάζεται στις μέρες μας από όλο και περισσότερους ασθενείς. Παρουσιάζεται ο ρόλος που διαδραματίζουν αυτές οι μέθοδοι, όσον αφορά στην πρόληψη και στην θεραπεία της νόσου, με σκοπό να ελαττωθούν οι δόσεις της χημειοθεραπείας και έτσι να μην επιβαρύνεται ο οργανισμός του ασθενούς, αλλά και το περιβάλλον. Μεταξύ των μεθόδων που εξετάζονται είναι η οζονοθεραπεία, η υπερθερμία, καθώς και ουσίες όπως η βιταμίνη C, το σελήνιο, αλλά ακόμα βότανα και φυτά της φύσης, που έρευνες δείχνουν ότι πιθανόν να έχουν αντικαρκινικές και κατά της ογκογένεσης ιδιότητες. Επίσης δίνεται έμφαση και εξετάζεται ο καθοριστικός ρόλος που παίζουν, η σωστή διατροφή, ο τρόπος ζωής και το άγχος (stress).

Επειδή τα ζητήματα και τα ερωτήματα που εγείρονται σε ένα τόσο σοβαρό θέμα είναι λεπτά, στο έβδομο κεφάλαιο επιχειρείται μια αναφορά στις βασικές αρχές της Βιοηθικής, που θα πρέπει να διέπουν τις σχέσεις μεταξύ του γιατρού, ο οποίος είναι και ο ειδικός για να συστήσει μια θεραπευτική αγωγή και στον ασθενή ο οποίος έχει κάθε δικαίωμα να ενημερώνεται και να αποφασίζει για την ζωή του.

Ακολουθούν τα βασικά συμπεράσματα της παρούσας έρευνας, η βιβλιογραφία που χρησιμοποιήσαμε, συμβατική και ηλεκτρονική, καθώς και παράρτημα, στο οποίο αναφέρονται ερευνητικά κέντρα και κλινικές εναλλακτικής θεραπείας παγκοσμίως, παρουσιάζονται εικόνες των φυτών, που αποτελούν την πρώτη ύλη για την παρασκευή αντικαρκινικών φαρμάκων, που χρησιμοποιούνται στις συμβατικές αντικαρκινικές μεθόδους, παρουσιάζονται εικόνες βοτάνων και φυτών με αντικαρκινικές ιδιότητες που χρησιμοποιούνται ή θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στις εναλλακτικές μεθόδους θεραπείας και τέλος φαρμακευτικά σκευάσματα των αντικαρκινικών φαρμάκων που χρησιμοποιούνται παγκοσμίως για την θεραπεία του καρκίνου. Στο παράρτημα παραθέτουμε και την παρουσίαση PowerPoint της έρευνάς μας.

Η εργασία μας μπορεί να αναζητηθεί στην βιβλιοθήκη του τμήματος Χημείας του ΑΠΘ αλλά και στην ιστοσελίδα www.greenchemistry.gr.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Ιονικοί Διαλύτες.

admin - D. Giannakoudakis — Wed, 29 Feb 2012 23:04:25 +0000

Γάκη Βάσω, Μπουντούρη Αικατερίνη

Επιβλέπουσα Καθηγήτρια: Χατζηαντωνίου-Μαρούλη Κωνσταντίνα

ΔΙΧΗΝΕΤ 2010

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η αναχείρας μονογραφία παρέχει τις απαιτούμενες πληροφορίες που είναι απαραίτητες και σημαντικές για τη σφαιρική γνώση του θέματος, συγκεκριμένα σε 12 κεφάλαια.

Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι 12 αρχές της πράσινης χημείας και οι παραδοσιακοί διαλύτες.

Μία σύντομη ιστορική αναδρομή αναφέρεται στο 2^ο κεφάλαιο.

Στα κεφάλαια τρία και τέσσερα παρουσιάζεται η δομή των ιονικών διαλυτών και η σύνθεσή τους.

Στο πέμπτο κεφάλαιο αναπτύσσονται λεπτομερώς οι ιδιότητες των ιονικών διαλυτών, (όπως περιοχή θερμοκρασιών, ιξώδες, επιφανειακή τάση, διαλυτότητα, τάση ατμών, ηλεκτρική αγωγιμότητα, ηλεκτροχημικό παράθυρο, χρώμα, σταθερότητα και τοξικότητα ).

Οι καταλυτικές αντιδράσεις και η βιοκάταλυση παρουσία ιονικών διαλυτών περιγράφονται στο έκτο κεφάλαιο.

Ακολουθεί το έβδομο κεφάλαιο που συνοψίζει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των ιονικών διαλυτών.

Στο όγδοο και στο ένατο κεφάλαιο παρουσιάζονται τα πεδία εφαρμογής τους (εργαστηριακά και βιομηχανικές εφαρμογές).

Η υγιεινή και η ασφάλεια κατά τη χρήση των ιονικών διαλυτών περιγράφονται στο δέκατο κεφάλαιο.

Υπάρχει ακόμη παράρτημα (στο κεφάλαιο έντεκα) στο οποίο παρουσιάζονται κάποιες μελλοντικές προβλέψεις για τη χρήση των ιονικών διαλυτών, οι εταιρίες που παρασκευάζουν τέτοιου είδους διαλύτες, αλλά και κάποιοι ενδεικτικοί πίνακες εταιριών στους οποίους εμφαίνεται κόστος αλλά και οι φυσικοχημικές ιδιότητες των προιόντων που παρασκευάζουν.

Τέλος στο 12^ο κεφάλαιο δίνεται συγκεντρωμένη η βιβλιογραφία, η οποία χρησιμοποιήθηκε.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Κεφάλαιο 1

Εισαγωγή …………………………………………………………………………………………….. 1

1.1 Η πράσινη χημεία ………………………………………………………………………… 2

1.2 Οι παραδοσιακοί διαλύτες …………………………………………………………….. 6

Κεφάλαιο 2

Ιστορική αναδρομή ………………………………………………………………………….. 9

Κεφάλαιο 3

Οι ιονικοί διαλύτες και η δομή τους ……………………………………………………. 15

Κεφάλαιο 4

Η σύνθεση των ιονικών διαλυτών …………………………………………………………. 19

Κεφάλαιο 5

Οι ιδιότητες των ιονικών διαλυτών……………………………………………………….. 21

5.1 Περιοχή θερμοκρασιών υγρής κατάστασης……………………………………… 22

5.2 Ιξώδες………………………………………………………………………………………… 23

5.3 Πυκνότητα………………………………………………………………………………….. 23

5.4 Επιφανειακή τάση………………………………………………………………………… 23

5.5 Διαλυτότητα και διάλυση……………………………………………………………… 23

5.6 Πίεση ατμού………………………………………………………………………………… 24

5.7 Ηλεκτρική αγωγιμότητα……………………………………………………………….. 24

5.8 Ηλεκτροχημικές ιδιότητες…………………………………………………………….. 25

5.9 Χρώμα ιονικών διαλυτών…………………………………………………………….. 25

5.10 Σταθερότητα ιονικών διαλυτών…………………………………………………… 27

5.11 Τοξικότητα ιονικών διαλυτών…………………………………………………….. 27

Κεφάλαιο 6

Καταλυτικές αντιδράσεις……………………………………………………………………… 29

6.1 Παραδείγματα χρήσης ιονικών υγρών στη κατάλυση………………………. 30

6.1.1 προσθήκη υδρογόνου και αντιδράσεις μετάθεσης. ……………………. 31

6.1.1.1 Υδρογόνωση………………………………………………………………….. 31

6.1.1.2 Ισομερισμός……………………………………………………………………. 32

6.1.2 Αντιδράσεις διάσπασης C-C και C-O………………………………………. 32

6.1.2.1 Καταλυτική πυρόλυση του πολυαιθυλενίου προς ελαφρά

αλκάνια…………………………………………………………………………. 32

6.1.2.2 Σχάση κυκλικών και άκυκλων αιθέρων…………………………….. 33

6.1.2.3 Διάλυση Κιροζίνης…………………………………………………………. 33

6.1.2.4 Ασύμμετρη διάσπαη του δακτυλίου των εποξειδίων καταλυόμενη

από Cr (Salen)…………………………………………………………………………… 33

6.1.3 Αντιδράσεις σύζευξης C-C ή C-ετεροάτομο…………………………. 34

6.1.3.1 Αντιδράσεις Friedel-Crafts………………………………………………. 34

6.1.3.2 Αντίδραση Diels-Alder……………………………………………………. 34

6.1.3.3 Διμερισμός…………………………………………………………………….. 35

6.1.3.4 Ολιγομερισμός και Πολυμερισμός…………………………………….. 35

6.1.3.5 Αλκυλίωση……………………………………………………………………. 35

6.1.3.6 Αντιδράσεις Heck και Suzuki…………………………………………… 36

6.1.3.7 Υδροφορμιλίωση……………………………………………………………. 37

6.1.3.8 Πυρηνόφιλη Αντίδραση Υποκατάστασης………………………….. 37

6.1.3.9 Ηλεκτριονιόφιλη Νίτρωση αρωματικών ενώσεων……………… 38

6.1.3.10 Αντιδράσεις ελευθέρων ριζών που χρησιμοποιούν ως μέσο

CH₃COOMg…………………………………………………………………. 39

6.1.3.11 Καρβονυλίωση των αρυλαλογονιδίων καταλυόμενη από

Παλλάδιο……………………………………………………………………… 40

6.1.3.12 Αναγωγή αδεϋδών προς αλκοόλες………………………………….. 40

6.1.3.13 Διαδοχικές αντιδράσεις…………………………………………………. 41

6.1.3.14 Σύνθεση κυκλοτριβερατρυλένιο (IV) και τρι-(-ο-αλλυλ) CTV 42

6.1.3.15 Kυκλοπροσθήκη διοξειδίου του άνθρακα σε οξείδιο του

προπυλενίου με ιονικά υγρά………………………………………….. 43

6.1.3.16 Αντίδραση Witting……………………………………………………….. 43

6.2 Βιοκατάλυση…………………………………………………………………………….. 44

6.2.1 Ενζυμική κατάλυση ιονικών υγρών…………………………………….. 45

6.2.2 Μετατροπή του 1,3-δικυανοβενζόλιο σε 3-κυανοβενζαμίδιο και κυανοβενζοικό οξύ 45

6.2.3 Σύνθεση Ζ-ασπαρτάμης……………………………………………………… 46

6.2.4 Κινητική διάσπαση της 1-φαίνυλοαιθανόλης………………………… 46

6.2.5 Αντιδράσεις αλκοόλυσης, αμμωνιλίωσης και περυδρόλυσης

καταλυόμενες από τη λιπάση Candida Antartica……………………. 47

6.2.6 Εστεροποίηση σε ιονικά υγρά καταλυόμενη από λιπάσες……….. 48

Κεφάλαιο 7

Πλεονεκτήματα – Μειονεκτήματα ιονικών διαλυτών…………………………….. 49

7.1 Πλεονεκτήματα ιονικών διαλυτών………………………………………………… 50

7.2 Μειονεκτήματα ιονικών διαλυτών………………………………………………… 51

Κεφάλαιο 8

Εφαρμογές……………………………………………………………………………………………. 53

8.1 Διαχωριστικές τεχνικές………………………………………………………………… 55

8.2 Επιστήμη των υλικών…………………………………………………………………… 56

8.3 Ηλεκτροχημικές συσκευές …………………………………………………………… 56

8.4 Εφαρμογές σε χημικές διεργασίες…………………………………………………… 58

Κεφάλαιο 9

Βιομηχανικές εφαρμογές των ιονικών διαλυτών…………………………………….. 61

9.1 Αναγέννηση κυτταρίνης……………………………………………………………….. 62

9.2 Άλλες χρήσεις…………………………………………………………………………….. 64

9.3 Εμπορική χρήση…………………………………………………………………………… 66

9.3.1 Καταλληλότητα ιονικών διαλυτών………………………………………….. 66

9.3.2 Ανακύκλωση – Επανάχρηση……………………………………………………. 66

9.3.3 Αποσύνθεση ιονικών υγρών…………………………………………………… 67

9.3.4 Κόστος ιονικών υγρών…………………………………………………………… 67

Κεφάλαιο 10

Υγιεινή, Ασφάλεια και Περιβάλλον……………………………………………………….. 70

Κεφάλαιο 11

Παράρτημα……………………………………………………………………………………….. 72

11.1 Κατάλογος κατασκευαστών ιονικών υγρών στο εμπόριo ………………….73

11.1.1 Κατάλογος ιονικών υγρών της εταιρίας BASF …………………………. 76

11.1.2 Κατάλογος ιονικών υγρών της εταιρίας Iolotex/Wandress………… 78

11.1.3 Κατάλογος ιονικών υγρών της εταιρίας Solaronix …………………… 84

11.1.4 Κατάλογος ιονικών υγρών της εταιρίας Solchemar………………….. 86

11.1.5 Κατάλογος ιονικών υγρών της εταιρίας Koei και οι φυσικοχημικές

τους ιδιότητες ……………………………………………………………………. 88

11.2 Διαφάνειες του power point της εργασίας που παρουσιάστηκε……….90

11.3 Απόδοση συντομογραφιών………………………………………………………… 106

Κεφάλαιο 12

Βιβλιογραφία

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Πράσινη Οξείδωση.

admin - D. Giannakoudakis — Wed, 29 Feb 2012 22:37:19 +0000

Χ. Γεωργολιός, Β. Μπαλντούμη, Ε. Σαματίδου, Α. Μαρούλης, Κ. Χατζηαντωνίου-Μαρούλη

ΔΙΧΗΝΕΤ 2007

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας γίνεται μια γενική αναφορά για την πράσινη χημεία και τη γένεσή της, δίνεται ο ορισμός, οι αρχές και οι στόχοι της.

Το δεύτερο κεφάλαιο περιλαμβάνει τους διάφορους ορισμούς της οξείδωσης καθώς και τις εφαρμογές της, στη χημική βιομηχανία, στην οργανική σύνθεση και στα οξειδοαναγωγικά συστήματα. Παράλληλα επισημαίνεται ο ρόλος και οι εφαρμογές της καύσης.

Στο τρίτο κεφάλαιο γίνεται μια εκτενής μελέτη των κλασικών οξειδωτικών αντιδραστηρίων με παραδείγματα χρήσεων τόσο στο εργαστήριο όσο και στη βιομηχανία.

Στο τέταρτο κεφάλαιο “Πράσινη προσέγγιση της οξείδωσης” αναλύονται πρωτοπόρες μέθοδοι οξείδωσης που ικανοποιούν τις περισσότερες αρχές της πράσινης χημείας. Ειδικότερα περιγράφονται παραδείγματα νέων ομογενών και ετερογενών καταλύσεων, ηλεκτροχημικών οξειδώσεων καθώς και εναλλακτικές τεχνικές οξείδωσης με τη βοήθεια ενζύμων, υπερήχων και μικροκυμάτων. Επίσης παρουσιάζονται παραδείγματα οξειδώσεων όπου είτε γίνεται χρήση εναλλακτικών διαλυτών είτε οι διαλύτες απουσιάζουν.

Τέλος, στο πέμπτο κεφάλαιο “Η «πράσινη οξείδωση» στην καθημερινή ζωή” γίνεται αναφορά στην καθαριότητα του σπιτιού, στα λευκαντικά, στις “καθημερινές χρήσεις” του υπεροξειδίου του υδρογόνου και σε διεργασίες όπως η απολύμανση και η οζονόλυση. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται επίσης σε “πράσινες” βιομηχανικές εφαρμογές που έχουν σαν σκοπό την παραγωγή σημαντικών προϊόντων όπως το αδιπικό οξύ και η κυκλοεξανόλη.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Κεφάλαιο 1. Πράσινη Χημεία: Η Γένεση της Πράσινης Χημείας 04

1.2 Ορισμός και Αρχές – Στόχοι της Πράσινης Χημείας 06

1.3 Προοπτικές 13

Κεφάλαιο 2. Οξείδωση-Ορισμοί 15

2.1 Εφαρμογές της οξείδωσης 18

ΚΥΡΙΟ ΜΕΡΟΣ 17

Κεφάλαιο 3. Κυριότερα Οξειδωτικά στην Κλασική Χημεία 19

3.1 KMnO₄/ MnO₂20

3.2 K₂Cr₂O₇/CrO₃25

3.3 PCC/ PDC 29

3.4 Ι₂/ΗΙΟ₄30

3.5Cl₂/ClO₂/NaOCl34

3.6π.HNO₃42

3.7π.H₂SO₄44

3.8 O₂45

3.9 O₃ 47

3.10 OsO₄ 48

3.11RCO₃H (Baeyer-Villiger)48

3.12 Tollen’s 53

3.13 DMSO 54

Κεφάλαιο 4. Πράσινη προσέγγιση της οξείδωσης 55

4.1 Ομογενής καταλυτική οξείδωση 57

4.1.1 Η₂Ο₂57

4.1.1.1 Na₂WO₄/PTC 58

4.1.1.2 Na₁₂[WZnZn₂(H₂O)₂(Zn-W₉O₃₄)₂] 69

4.1.1.3 CO₂71

4.1.1.4 MTO 72

4.1.1.5 TAML 76

4.1.2ΙΒΧ 78

4.1.3 TEMPO 79

4.1.4 Σύμπλοκα για Baeyer-Villiger 86

4.1.5 Ενώσεις του Os 104

4.2 Ετερογενής καταλυτική οξείδωση 105

4.2.1 O₂ 106

4.2.1.1 Ru 107

4.2.1.2 H₃PW₁₂O₄₀/SiO₂, hv 110

4.2.1.3 Μεταλλοπορφυρίνες 112

4.2.1.4 CuCl₂ 115

4.2.1.5 Pd 116

4.2.1.6 EPAC 118

4.2.2 KMnO₄-Νέες τεχνικές 121

4.2.3 CrO₂ σε μαγνητίσιμο υλικό (magtrieve) 127

4.3 Ηλεκτροχημικές οξειδώσεις 129

4.4 Οξείδωση με ένζυμα 130

4.4.1 Οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις στον άνθρωπο 131

4.4.2 Οξειδωτική σύζευξη φαινολών 132

4.4.3 Ασύμμετρη οξείδωση Baeyer-Villiger με ένζυμα 133

4.4.3.1 Γενετικά τροποποιημένα E.Coli 133

4.4.3.2 Γενετικά τροποποιημένος Sacharomyces cerevisiae

(Baker’s yeast) 137

4.4.4 Καταλυτική ασύμμετρη διυδροξυλίωση 138

4.4.5 Σύνθεση της κετόνης των βατόμουρων 140

4.4.6 Ενζυμική παραγωγή αλκοολών, οξέων και διαλυτών 141

4.5 Οξείδωση με χρήση υπερήχων 145

4.6 Ανάμειξη οξειδωτικών με αδρανή υλικά 153

4.6.1 Καταλυτική ασύμμετρη διυδροξυλίωση με αλκαλοειδή

καθηλωμένα σε πολυμερές 154

4.7 Οξείδωση με χρήση μικροκυμάτων 157 4.7.1 Εκλεκτική και απουσία διαλύτη οξείδωση με clayfen 159

4.7.2 Claycop-H₂O₂ 160

4.7.3 Ενεργοποιημένο MnO₂-silica 160

4.7.4 NaIO₄-silica 161

4.7.5 CrO₃-wet alumina 162

4.7.6 IBD-alumina 162

4.7.7 CuSO₄– alumina 163

4.7.8 Οξείδωση εναμινών 164

4.7.9 Οξείδωση αρενίων με KMnO₄-alumina 164

4.8 Οξείδωση με μοριακή μικροενθυλάκωση 165

4.9 Εναλλακτικοί οργανικοί διαλύτες στην οξείδωση 170

4.9.1 CO₂σε υπερκρίσιμη κατάσταση 171

4.9.2 Ιονικά υγρά 179

4.9.3 Οξείδωση χωρίς διαλύτες 187

Κεφάλαιο 5. Η «πράσινη οξείδωση» στην καθημερινή ζωή 192

5.1 Άλλες χρήσεις του H₂O₂ 194 5.1.1 H₂O₂ ως όπλο άμυνας στα έντομα 194

5.1.2 H₂O₂ και ιατρική 194

5.1.3 H₂O₂ ως προωθητικό μέσο 195

5.2 Καθαριότητα στο σπίτι 198

5.3 Λευκαντικά 200

5.3.1 Υφασμάτων 201

5.3.2 Ξύλου 202

5.3.3 Βαφής μαλλιών 202

5.4 Απολύμανση νερού 203

5.4.1 Οζονόλυση 204

5.4.2 Απομάκρυνση των οσμών από το πόσιμο νερό 208

5.4.3 Απομάκρυνση του σιδήρου από το πόσιμο νερό 209

5.5 Βιομηχανικές εφαρμογές 210

5.5.1 Παραγωγή Κυκλοεξανόλης 211

5.5.2 Παραγωγή Αδιπικού οξέος 212

5.5.2.1 Σύνθεση βασιζόμενη στο H₂O 213

5.5.2.2 Σύνθεση βασιζόμενη στα ένζυμα 215

5.5.3 Παραγωγή ισοκυανικών- Περίπτωση Bhopal 216

5.6 Βάκιλος του Άνθρακα 219

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 222

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Αγροχημικά. Η Πράσινη Προσέγγιση.

admin - D. Giannakoudakis — Sat, 25 Feb 2012 00:00:08 +0000

Λ. Αντώνογλου, Α. Ζαρκάδα, Α. Μαρούλης, Κ. Χατζηαντωνίου

ΔΙΧΗΝΕΤ 2005

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η αύξηση του πληθυσμού της Γης μαζί με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, οδήγησαν τον άνθρωπο σε αλόγιστη επέμβαση στο φυσικό περιβάλλον, με σκοπό την παραγωγή περισσότερων αγαθών. Ο άνθρωπος προσπαθώντας να προστατεύσει, να βελτιώσει τις καλλιέργειες του και να αυξήσει την παραγωγή τους, στράφηκε στη χρήση των αγροχημικών. Στις τάξεις των αγροχημικών συμπεριλαμβάνονται εκτός από τα φυτοφάρμακα, τα λιπάσματα και τα βελτιωτικά εδάφους. Η αλόγιστη και λανθασμένη χρήση των αγροχημικών και οι λάθος επεμβάσεις του ανθρώπου στη φύση (π.χ. μελίτωμα στα πεύκα για την αύξηση της μελισσοπαραγωγής) έχουν συντελέσει στην καταστροφή του περιβάλλοντος και στην βλάβη της ανθρώπινης υγείας.

Η έκθεση στα αγροχημικά έχε οξείες και χρόνιες επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου, από απλούς δερματικούς ερεθισμούς μέχρι καρκινογενέσεις και στειρότητα. Επιπλέον τα περισσότερα αγροτικά προϊόντα, περιέχουν αποδεδειγμένα τοξικές και επικίνδυνες χημικές ουσίες που εισάγονται μέσω της τροφική αλυσίδας στον ανθρώπινο οργανισμό. Τα τελευταία χρόνια η Πράσινη Χημεία, έχει αναπτύξει σειρά νέων φιλικών προς το περιβάλλον αγροχημικών, τα οποία είναι πιο δραστικά, εκλεκτικά, έχουν χαμηλή τοξικότητα και μικρή υπολειμματική δράση.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Εισαγωγη: Ιστορική εξέλιξη των αγροχημικών, Κατηγορίες αγροχημικών, Φυτοφάρμακα (εντομοκτόνα & παρασιτοκτόνα), Λιπάσματα, Βελτιωτικά εδάφους.

2. Επιπτώσεις των αγροχημικών στην υγεία.

3. Τοξικότητα των αγροχημικών.

4. Tα αγροχημικά και το περιβάλλον.

5. Η Πράσινη προσέγγιση: Λύσεις της Πράσινης Χημείας

6. Συμπεράσματα.

7. Παράρτημα.

8. Βιβλιογραφία.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Τα ιονικά υγρά και οι εφαρμογές τους.

admin - D. Giannakoudakis — Wed, 22 Feb 2012 19:33:07 +0000

Ι. Κυριακού

επιβλέποντας καθηγητής: Κ. Χατζηαντωνίου-Μαρούλη

ΔΙΧΗΝΕΤ 2005

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Γενικά ο όρος ιονικά υγρά στέκει για υγρά τα οποία δημιουργούν ζεύγη ιόντων. Αυτά συνήθως είναι τηγμένα άλατα ή τηγμένα οξείδια. Έχει αναφερθεί ότι οι ιδιότητες των τηγμένων αλάτων ως διαλύτες για χημικές διεργασίες διαφέρουν από αυτές των υδατικών και οργανικών διαλυτών. Υπάρχουν αντιδράσεις οι οποίες μπορούν να γίνουν στα τηγμένα άλατα οι οποίες δεν γίνονται σε υδατικά διαλύματα. Μέχρι πρόσφατα όμως οι αντιδράσεις σε ιονικά υγρά πιστεύεται ότι ήταν αντιδράσεις οι οποίες επιβάλλεται να γίνουν σε υψηλές θερμοκρασίες. Αυτή τη στιγμή έχουν χρησιμοποιηθεί και παρουσιαστεί πάνω από 200 ιονικά υγρά θερμοκρασίας περιβάλλοντος. Οι ιδιότητες των περισσοτέρων είναι ακόμα υπό έρευνα, και χρωματογραφικά και φυσικοχημικά δεδομένα είναι ελλιπή.

Ακριβώς επειδή ο αριθμός των ιονικών υγρών είναι πάρα πολύ μεγάλος και η κάλυψη όλων των ιδιοτήτων ουσιαστικά αδύνατη, εδώ θα παρουσιαστούν οι πιο δημοφιλείς τρόποι εξέτασης των ιδιοτήτων τους. Ακόμα θα παρουσιαστούν οι συνήθεις τιμές για τις ιδιότητες των περισσότερων των ιονικών υγρών. Στη συνέχεια και στα επόμενα κεφάλαια, όπου χρειάζεται θα αναφέρονται τα ιονικά υγρά που χρησιμοποιήθηκαν και οι αντίστοιχες ιδιότητες που οδήγησαν τους ερευνητές στη χρήση τους.

Οι μοναδικές ιδιότητες των ιονικών υγρών καθορίζονται από την δομή τους και τις αντιδράσεις των ιόντων στο τήγμα. Τα ιονικά υγρά συνήθως αποτελούνται από μεγάλα ασύμμετρα οργανικά κατιόντα και ανόργανα ή οργανικά ανιόντα. Τα πιο συνήθη είναι αυτά με κατιόντα βασισμένα σε ιμιδαζόλιο ή δακτύλιο πυριδίνης.με υποκαταστάτες ομάδες αλκυλίων. Τα ανιόντα που χρησιμοποιούνται συνήθως είναι αλογόνα, τετράφθοροβορικά, τετράχλωροαργυλικά, εξάφθοροφωσφορικά και διάφορα αμμωνιακά. Σε συνδιασμό με τις δυνάμεις που υπάρχουν στους κοινούς διαλύτες όπως οι δυνάμεις δεσμού υδρογόνου, οι δυνάμεις διπόλου-διπόλου και οι δυνάμεις Van der Waals, στα ιονικά υγρά εμφανίζονται και ηλεκτροστατικές δυνάμεις, οι οποίες τα καθιστούν αναμίξιμα με πολικές ενώσεις. Η παρουσία των αλκυλικών ομάδων από την άλλη, τα καθιστά αναμίξιμα και με λιγότερο πολικά μόρια [3] Από τα παραπάνω φαίνεται πως υπάρχει η δυνατότητα να σχεδιαστεί ένα ιονικό υγρό για την χρήση ακριβώς που μας ενδιαφέρει.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Η Χημεία της Ανακύκλωσης.

admin - D. Giannakoudakis — Wed, 22 Feb 2012 18:37:28 +0000

A. Μπαλαμπάνη, Θ. Σφέτσας, Δ. Τσόνης

επιβλέποντες καθηγητές: Α. Μαρούλης, Κ. Χατζηαντωνίου-Μαρούλη

ΔΙΧΗΝΕΤ 2006

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η ανακύκλωση σήμερα αποτελεί ένα περίπλοκο μέρος της επεξεργασίας των αποβλήτων για τις περισσότερες χώρες του κόσμου. Οι λόγοι που την καθιστούν αναγκαία καθώς και τα oφέλη που απορρέουν από αυτή είναι λίγο έως πολύ γνωστά. Όλοι μας, σε καθημερινή βάση, ερχόμαστε σε επαφή με ανακυκλωμένα ή ανακυκλώσιμα υλικά, τα ξεχωρίζουμε σε κάποιο βαθμό από τα μη ανακυκλώσιμα και ανάλογα με την περίπτωση, τα προτιμούμε ή όχι. Γινόμαστε έτσι τμήμα αυτής της αλυσιδωτής διαδικασίας, που ξεκινά από το πρωτογενές υλικό, περνά στη βιομηχανική του επεξεργασία και παραγωγή προϊόντος και μετά το πέρας της χρήσης του, το αξιοποιεί μέσω κατάλληλης επεξεργασίας ώστε να επαναχρησιμοποηθεί, είτε με την ίδια μορφή είτε τροποποιημένο.

Ο ακριβής ορισμός της ανακύκλωσης δίνεται ως «η διαδικασία επανάχρησησης υλικών, είτε προ-κατανάλωσης, είτε μετα-κατανάλωσης, τα οποία κανονικά θεωρούνται απόβλητα.». Επίσης αναφέρεται ως «Η επαναφορά των χρήσιμων υλικών στο φυσικό και οικονομικό κύκλο .»

Ουσιατικά είναι είναι ένας τρόπος να συντηρηθούν οι φυσικοί πόροι με τη διάσωση των μετάλλων, του χαρτιού, του πλαστικού, του γυαλιού, και άλλων υλικών που χρησιμοποιούνται στη συσκευασία και τη βιομηχανία, και τη μετατροπή τους σε νέα και χρησιμοποιήσιμα προϊόντα. Η επιτυχής ανακύκλωση περιλαμβάνει μια διαδικασία τριών σταδίων: τη συλλογή και ταξινόμιση του υλικού προς επεξεργασία , τη συμπίεση και τη μεταφορά του στις εγκαταστάσεις επεξεργασίας του, και την επαναμετατροπή του υλικού σε νέο προϊόν.

Περιλαμβάνει όλα τα μέτρα που έχουν σκοπό την ανάκτηση αυτών των υλικών και την προώθηση τους για την παραγωγή νέων προϊόντων. Eίναι μια αλυσίδα ενεργειών που στοχεύουν.

Στη φόρτιση το περιβάλλοντος με μικρότερες ποσότητες απορριμμάτων, εφ’όσον ένα μέρος του βάρους των οικιακών απορριμμάτων αποτελεί ανακυκλώσιμα υλικά
Στην εξοικονόμηση ενέργειας , πρώτων υλών και συναλλάγματος . Η απαιτούμενη ενέργεια για την παραγωγή ενός προϊόντος από πρώτη ύλη είναι πολλαπλάσια από ότι όταν αυτό παράγεται από ανακυκλωμένο υλικό. Η οικονομία αυτή γίνεται πιο σημαντική με δεδομένο ότι οι πρώτες ύλες εισάγονται από το εξωτερικό. Τα οφέλη εξοικονόμησης ενέργειας αναγνωρίστηκαν αρχικά από τις βιομηχανίες γυαλιού και αργιλίου, οι οποίες απαιτούν τεράστια ποσά ενέργειας για να παράγουν εμπορευματοκιβώτια από πρώτες ύλες. Εκεί, ανακαλύφθηκε ότι πολύ λιγότερη ενέργεια απαιτήθηκε για να παραχθούν τα δοχεία αργιλίου και τα μπουκάλια γυαλιού όταν χρησιμοποιήθηκαν τα ανακυκλωμένα υλικά. Παραδείγματος χάριν, το αργίλιο ανακύκλωσης απαιτεί 95% λιγότερη ενέργεια από το μετάλλευμα αργιλίου για την κατασκευή δοχείων αναψυκτικών. Η συνολική ενέργεια που σώζεται ανά κιλό είναι αρκετή να κρατήσει αναμένη μια λάπμα φωτισμού των 100-Watt για 100 ώρες!

Το αν το προϊόν που θα προκύψει μετά την ανακύκλωση θα έχει την ίδια χρήση με την αρχική ή δύναται να αποκτήσει μια εντελώς διαφορετική μορφή και ρόλο δεν είναι σαφές. Όποια πορεία όμως κι αν ακολουθήσει το προϊόν, το βέβαιο έιναι πως ανακυκλώνοντάς το, συμβάλλουμε στη μείωση του όγκου των αποβλήτων που καθημερινά καταλήγουν στις χωματερές, βοηθάμε στη μείωση της ποσότητας των τοξικών χημικών ουσιών που προσροφόνται στο έδαφος και-σε ορισμένες περιπτώσεις-στην ελάττωση του κόστους παραγωγής και στην εξοικονόμηση ενέργειας.

Μάλιστα οι διαδιακσίες ανακύκλωσης μπορούν να αποφορτίσουν την αμτοσφαιρα από τα ρυπογόνα αέρια της βιομηχανίας πρωτογενούς παραγωγής προϊόντων. Συγκεκριμένα η παραγωγή αλουμινένιων δοχείων από ανακυλωμένο υλικό παράγει 95% λιγότερη ατμοσφαιρική ρύπανση και 97% λιγότερη ρύπανση των υδάτων απ’ότι η διαδικασία παραγωγής τους από πρώτες ύλες.

Έτσι λοιπόν συμμετέχουμε ενεργά στην αντιμετώπιση των πλέον κρίσιμων ζητημάτων της εποχής μας, όπως ο περιορισμός της οικολογικής καταστροφής και η εξοικονόμηση των μη ανανεώσιμων φυσικών ενεργειακών πόρων, τα απωθέματα των οποίων τα τελευταία χρόνια εξαντλούνται με εκθετικούς ρυθμούς

Στα πλαίσια της επιστήμης της πράσινης χημείας, η ανακύκλωση μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα «λειτουργικό εργαλείο», καθώς μέσω αυτής επιτυγχάνονται οι στόχοι της πράσινης χημείας που αφορούν στην ελαχιστοποίηση των απωλειών (τόσο ενεργεικών, όσο και πρώτων υλών) και στην ελάχιστη δυνατή περιβαλλοντική επιβάρυνση κατά την παρασκευή, χρήση και τελική απόθεση των προϊόντων. Πολύ απλά η ανακύκλωση, αξιοποιώντας κάτι που θεωρείται άχρηστο, παρατίνει τον κύκλο ζωής ενός προϊόντος και καθυστερεί τη δημιουργία σωρού αποβλήτων που υποβαθμίζουν τα οικοσυστήματα.

Αυτή η φαινομενικά απλή διαδικασία, είναι αντικείμενο εντατικής έρευνας, και μπορεί αν εφαρμοστεί σωστά και σε μεγάλη κλίμακα να απαλλάξει το περιβάλλον από το φόρτο των αρνητικών συνεπιών του καταναλωτισμού.

Παρόλο που οι περισσότεροι γνωρίζουμε κάποια πράγματα για την ανακύκλωση, υπάρχει μεγάλη σύγχιση σχετικά με το πιο σημαντικό ίσως στοιχείο : το ποια υλικά είναι ανακυκλώσιμα. Αυτή η άγνοια παρεμποδίζει το έργο και περιορίζει την οικονομική επάρκεια των προγραμμάτων ανακύκλωσης. Το αν ένα υλικό είναι ή όχι ανακυκλώσιμο καθορίζεται από τη σύσταση και επομένως τις ιδιότητές του.

Στην καρδιά λοιπόν της ανακύκλωσης βρίσκεται η χημεία. Πρωτού αναφερθούμε στις δομικές διαφορές των υλικών, στις χημικές ιδιότητες και την αντιδραστικότητά τους καθώς και στα στάδια επεξεργασίας των ανακυκλώσιμων ουσιών, θα επιχειρίσουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή ώστε να γνωρίσουμε πώς γεννήθηκε η ιδέα της ανακύκλωσης, πώς εξελίχθηκε κι έφτασε στη σημερινή της μορφή.

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.

Οικονομία Ατόμου στην Πράσινη Χημεία.

admin - D. Giannakoudakis — Tue, 21 Feb 2012 21:57:24 +0000

Ε. Κορδονίδου, Α. Γκανάς

επιβλέποντες καθηγητές: Κ. Χατζηαντωνίου-Μαρούλη

ΔΙΧΗΝΕΤ 2005

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Μια από τις σημαντικότερες αρχές της Πράσινης Χημείας είναι αυτή της οικονομίας ατόμου. Η έννοια της οικονομίας ατόμου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτίμηση της αποδοτικότητας μιας αντίδρασης, με έναν τρόπο που λαμβάνει υπ’ όψιν την ποσότητα των ατόμων των αντιδρώντων σωμάτων, τόσο εκείνων που ενσωματώνονται στο επιθυμητό προϊόν, όσο και εκείνων που τελικά καταλήγουν στα απόβλητα. Η οικονομία ατόμου μιας αντίδρασης είναι ένα μέγεθος, η τιμή του οποίου μπορεί να υπολογισθεί κατά το στάδιο σχεδιασμού της αντίδρασης και ως εκ τούτου να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για την επιλογή μιας βιομηχανικής διεργασίας, από ένα πλήθος διεργασιών που μπορούν να δώσουν ένα συγκεκριμένο προϊόν. Η εφαρμογή της αρχής αυτής στις βιομηχανικές συνθέσεις είναι ικανή να βελτιώσει την ποσότητα του παραγόμενου προϊόντος ανά μονάδα μάζας των χρησιμοποιούμενων αντιδραστηρίων, όπως και να οδηγήσει στη μείωση των ανεπιθύμητων παραπροϊόντων.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Εισαγωγή: Μια ζωή Χημεία – ο λόγος, Και ο αντίλογος, Τελικά ποιος έχει δίκιο;, Η κοινωνία, Και η αυτοκριτική, Υπάρχει λύση; Μπορεί η λύση να έχει πράσινο χρώμα; Οι 12 αρχές της Πράσινης Χημείας, Μείωση και οικολογική συνείδηση, Πράσινο κόντρα στο παλιό.

2. Αποδοτικότητα αντίδρασης (efficiency of a reaction): Απόδοση αντίδρασης (yield of a reaction), Οικονομία ατόμου, Χρήση ατόμου, Πειραματική Οικονομία Ατόμου (ΠΟΑ), % Απόδοση x Πειραματική Οικονομία Ατόμου

3. Χημικές αντιδράσεις και οικονομία ατόμου: Χημικές αντιδράσεις με υψηλή οικονομία ατόμου, Αναδιατάξεις-Μεταθέσεις, Προσθήκες, Χημικές αντιδράσεις με χαμηλή οικονομία ατόμου, Υποκαταστάσεις, Αποσπάσεις.

4. Η αρχή της οικονομίας ατόμου στις βιομηχανικές συνθέσεις: Σύνθεση αιθυλενοξειδίου, Σύνθεση μηλεϊνικού ανυδρίτη, % εκλεκτικότητα μιας αντίδρασης, Σύνθεση του Ibuprofen, Παράγοντας Ε (Ε-factor)

5. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ

Για το πλήρες κείμενο πατήστε το παρακάτω εικονίδιο.